Η θερμίδα ≠ θερμίδα, Μέρος ΙΙ

Αυτό το γράφημα δείχνει πώς αντιδρούν τα επίπεδα ινσουλίνης του οργανισμού μας στην πάροδο του χρόνου σε τροφές με την ίδια θερμιδική αξία, αλλά διαφορετική σύσταση.

Ζάχαρη (πορτοκαλί γραμμή)

Μετά την κατανάλωση 100 θερμίδων ζάχαρης, τα επίπεδα ινσουλίνης παρουσιάζουν απότομη και υψηλή αύξηση.

Αυτό συμβαίνει επειδή οι επεξεργασμένοι υδατάνθρακες ανεβάζουν γρήγορα το σάκχαρο στο αίμα, στο οποίο το πάγκρεας αποκρίνεται με μια μεγάλη δόση ινσουλίνης για να μεταφέρει την ενέργεια στα κύτταρα.

Κορυφώνεται μετά από περίπου μία ώρα και επιστρέφει στα επίπεδα βάσης μετά από 3 ώρες.

Λίπος (μπλε γραμμή)

Αντίθετα, 100 θερμίδες λίπους προκαλούν ελάχιστη απόκριση ινσουλίνης.

Το καθαρό λίπος χωνεύεται πιο αργά και δεν αυξάνει άμεσα το σάκχαρο στο αίμα, επομένως τα επίπεδα ινσουλίνης παραμένουν χαμηλά και σταθερά καθ' όλη τη διάρκεια.

Γιατί είναι αυτό σημαντικό;

Παρόλο που η θερμιδική αξία (100 kcal) είναι η ίδια, η επίδρασή τους στον μεταβολισμό είναι εντελώς διαφορετική!

Τα υψηλά επίπεδα ινσουλίνης σταματούν την καύση λίπους και προάγουν την αποθήκευση λίπους.

Η απότομη κορύφωση της ινσουλίνης ακολουθείται συχνά από μια πτώση του σακχάρου στο αίμα, γεγονός που προκαλεί το αίσθημα της πείνας πιο γρήγορα.

Η χαμηλή απόκριση ινσουλίνης (όπως συμβαίνει με το λίπος ή τα λαχανικά με φυτικές ίνες) βοηθά στη διατήρηση σταθερών επιπέδων ενέργειας και στη διατήρηση του αισθήματος κορεσμού.